Op naar de ambassade
Het is 24 juli vandaag heb ik mijn interview/afspraak bij de amerikaanse ambassade in amsterdam. Om een visum te verkrijgen moet je een interview met de ambassade officier afgelegd hebben en willen ze een hele papierwinkel van je hebben. Het eerste waar ik vanochtend mee begin is mijn laptop aanzetten en kijken of er geen vertraging zijn van de NS. Gelukkg niks aan de hand. Inmiddels check ik voor de zekerheid nog een keer de lijst van benodigdheden voor het gesprek: bankverklaring, I 20 form verklaring van thuiskomst, ds 156, ds 158, sevis fee, verklaringen verzekering, verblijfsadres, inschrijving universiteit Michigan, pasfoto’s va 5 x 5, envelop met 6,45 aan postzegels en alle bewijzen om te kunnen aantonen dat het meer prioriteit heb dat ik terugkom naar Nederland dan dat ik in de VS blijf, dus huurcontract, contract van werk, Hogeschool bewijs van inschrijving.
Oke ik heb alles en dus neem de trein naar amsterdam. Het mag dan eind juli zijn maar uiteraard giet het weer lekker. In amsterdam aangekomen is het zonnig en omdat ik nog wel 2 uur te vroeg ben loop ik vanaf het munt plein naar het museum plein. Onderweg kom ik echt een english bookshop tegen met uitverkoop, dus mijn tas zat al vol maar wordt nog zwaarder door nog 3 reisgidsen en 3 leesboeken. Op het museumplein aangeomen, vraag ik aan een politie agent die in zo’n soort caravan zit van de politie waar het amerikaanse consulaat zit. Hij vertelde mij de weg, en wenste mij vooral heel veel succes toe. De amerikaanse vlag wappert in de voortuin van een machtig groot beveiligd gebouw. Ik ben niet de enige die is gekomen, met mij zijn nog wel een stuk of 50 mensen in de rij om naar binnen te mogen piloten stewardessen en ook wel veel studenten. Om half 2 gaat het hek open en mogen de mensen die een afspraak hebben om. 1:45 pm naar binnen. Eerst de security check, met een soort van stok wordt er over je lichaam gestreken of je nergens wat hebt zitten. Bij de binnenkomst leverde ik al de formulieren in. Volgens de beamte was ik nog een onderdeel over het hoofd gezien, namelijk mijn siblings in te vullen, vervolgens antwoordde ik nou die zijn er niet, waarop zij antwoordde ” So you are really a lucky one!”.
In de eerste wachtruimte moest je je melden aan een loket en werd alles gecontroleerd wat je had ingeleverd. De mevrouw van het locket was druk met stempels zetten, waarop zij vervolgens met haar vingers in het stempelkussen greep. Met als resultaat alles onder de zwarte inkt, Ik kon er wel hard om lachen de mevrouw van het locket verdween vevolgens en kwam na 10 minuten weer terug. Inmiddels was de wachtkamer nog voller geworden en moest je vingerafsdrukken laten zetten en wachten tot het interview. Een meisje voor mij had het probleem dat ze een blaar op haar vinger had gehad dus de fingerprints zouden niet betrouwbaar zijn. Flink balen dus want die moest terugkomen, tot het genezen was.
Na een kwartier werd er omgeroepen dat Mw. Skipper zich mocht melden voor het interview. De vrouw die het interview af zou nemen kende ik al, door de bijeenkomst van Fulbright daar hield zij een presentatie. Ik vertelde haar dat en zij direct vertellen dat ze verder slechts 3 mensen van die bijeenkomst bij haar waren geweest. Nou nog een aantal vragen en toen werd er gezegd dat de aanvraag was goedgekeurd en dat ik hem per post zou ontvangen. Echt super relaxed. Ik verlaat de wachtruimte waar inmiddels nog meer mensen zich verzameld hebben en ik ga opgelucht terug naar Utrecht.
